خلوت

ديشب غــــمت به كنـج دلم جا گرفته بود          ياد رخــت امــــان ز دل مـــــا گرفتـه بود

 

رفتم به بـــــاغ كه بينــــــــــم دمـي تو را          ديدم ز هجر تـو ، دل گلــــــها گرفتـه بود

 

گم گشته بود و دگر  تاب غــــــم نداشـت          بيچاره دل ســراغ  تــــو از ما گرفتـه بود

 

چشمم به ياد روي تــو تا صبحدم گريست          گويـي كه چشمه اي،ره دريا گرفته بود

 

دركوچه هاي شهــر پريشان و خسته بود          گم گشته رهرويي كه ره مـا گرفته بود

 

در هـــر نسيم بوي گــــل تــــو نهفته بـود         عطـرخـوش تنت، همه صحرا گرفته بود

 

شب بود و خلوت و ياد تــــو بـود و كـــاش          دستي بـه پيش شب ره فردا گرفته بود

 

دلــهاي عاشــقان تــو گـــــرم از نگاه تــو          خورشيد هم زعشـق تـو گرما گرفته بود

 

يك پر تـو از جمــال تو ديدم به هـر طــرف          بـرقي از آن نگاه تــــو دنيـــــا گرفته بود

 

مهـــــدي مگو كه سرودي تو شعــر چون         شـــوري دگر بدست قلــــم را گرفته بود

اگر

چو بينم روي ماهت را دلــــم آرام مـي گيرد     چو مخموري كه دركف باده گلفـام مي گيرد

 

تـو آن مهر جهانتابي كه گر آني به من تابي      تمام غصه هايم ناگهـان فرجــام مــي گيرد

 

زعشقت آتشي افروختم دردل كه مي دانم     همان آتش شبي جـان مرا در كام مي گيرد

 

تـو را تا در بغل دارم خوشم اما بدان بي تـو      تـــــن رنجـــور و زردم را همه آلام مي گيرد

 

تـو آن صياد بي تيري كه گرما را هدف گيري     نگاه دلكشــت جانـــا مـــرا در دام مـي گيرد

 

زبيم آنكه در خـوابت ببينم با رقيبـــــــــــانـم     همه شب تــا سحر فكر مرا اوهام مي گيرد

 

چو ياد آرم  كه وصل تـوميسرني شود ما را      به سينه اين دل افسرده ام مادام مي گيرد

 

خـــدا از شادمانـــي بگذرد از هـر گنه كاري      اگربيندكه مهدي ازتو يك شب كـام مي گيرد

بخون

امشب به اشك چشمت بردي تـــو آبرويم      با كرده ات تـــو گفتي  دل از وفـا بشـويم

 

امشب نگاه مستت  گفت اين سخن نهاني      از نيستـي و هستت ديـــگر سخن نگويم

 

امشب دل صبورم مي خواهـد ازتو ناگاه      تا روزمرگم اي دوست هرگز ميا بسـويم

 

از هرگنه تو دوري ،من ظلمتم تو نوري      تـو مايــه غـروري چون با تــو ره بپويم

 

چون باده اي به جامي بركام من حرامي      درنطق من كلامي ازتوست هاي وهـويم

محاکمه

به چشم گل رخـــان خارم تو كردي         اسيــــر دست اغيــــــارم تو كردي

 

چـو بنشستــــي درون سينـــه مو          پريشــان حال و بيمــــارم تو كردي

 

بـدم دلگــــــرم مــو از كــار و بــارم          ولي دلســــرد و بيكـــارم تو كردي

 

به خوابم آمـــــــدي  در نيمــه شو          ز خــواب نـــاز بيــــــــدارم تو كردي

 

دلم ســــرشار از مهــــر و صفا بود          ولي مســت و ستمـكارم تو كردي

 

تمام عمـــر مشغــــول عبـــــــادت          بـــدم اما گنـــــه كـــــارم تو كردي

 

از آن روزي كه در چشمم نشستي         زعمـــــر خويش بيــــزارم تو كردي

 

تو مي گفتـي خطا كـن تا كه كـردم          تو خود محكوم و بر دارم تــو كردي

 

دلـــم خالي ز هــر فكر و بدي بــود          ولــــي بــــد كار و مكـارم تـو كردي

 

جوانـــــــي را به پايـت هديه كـردم          تـو پيــــــــرم كــرده آزارم تو كردي

 

هميـــــن كه در دل مـو جا گرفتـي          به درد بـــــي دوا يـــــارم تو كردي

 

دلــــــم  آزاد بود از بنــد و زنجيـــــر          به دلتنـــگي گــــــرفتارم  تو كردي

 

مثــــــال كافــران در روز محشـــــر          اسيـــــرم كــرده  در نارم تو كردي

 

هميشــــه رام چشمـــت بودم امـا          چنان دد وحشـي و هارم  تو كردي

صدا

به گوشم ميرسـد هـــــر دم صدايـــت            صــــداي دلنشيــن خنـــــده هايت

 

چنـــان مرغي كه دور از آشيـان است            دلـــــم هر دم زنـد پر در هــــوايت

 

غــريبانه پـي دلــــــــــــــــــدار گــردد            به هـــر سو بنگـرد خاليست جايت

 

همينــك ايـــــــــن مــن و تــك آرزوئي            دوبــــــاره در كـف آرم دستهــايت

 

تــو را دارم چه غــم دارم در عالـــــــم            الهـــي جان صـد چون من فــدايت

خدایا

خواهم ز خدا تا كه در آغـوش تــو باشم 

 نوشم ز لبت باده و مدهوش تـــــو باشم

 

خواهم ز خدا  تا كه شبي جان طلبي تو        

 پيش از همه عشاق كفن پوش تو باشـم

يــاد رويت روشني بخش شب تار من است        روي زيبــــايت دواي چشم بيمار من است

 

سود بردم از خـريد عشــق عالم ســـوز تو          زان چنين پر رونق و پر شوربازار من است

باز امشب اين دل مـــن بيقراري مــــي كند       بـا مــرور خاطــــــراتش آه و زاري مي كند

 

باز امشب فـــكر مــن در لابــــلاي يـــــادها       روي او ترسيــــم بهــر يــــــــادگاري ميكند

 

بازامشب اشك غم برگونه هايم همچوسيل       شادماني را زروي مــن فــــراري مي كند

 

باز امشب در دل يـــلداي طولاني وســـــرد       دل هواي روز و شبهــــاي بهــاري مي كند

 

باز امشب آنچنــان دل بيقــرار افتـــــاده كه        بـي مهابــا فـكر كـــــــاري انتحاري مي كند

 

باز امشب يـــاد او در لحظـه هــاي بي صدا        تاسحر درسينه ام شـب زنده داري مي كند

 

امشبم پرسيد دل ترك ســر وجان مي كند؟       بي تــأمل گفتمش اي دوسـت آري مي كند

شعر

بلبل که کند زمزمه عشق به گلشن

                           شور تو به سر دارد و آه و فغانست

روضه وداع

روضه‌ وداع‌

‌مرو كه‌ بي‌ تو دلم‌ بيقرار مي‌بينم‌
به‌ خيمه‌هاي‌ حرم‌ حَرّ نار مي‌بينم‌

مرو كه‌ بي‌ تو به‌ جان‌ برادرم‌ عباس‌
 تمام‌ پردگيان‌ در فرار مي‌بينم‌

مرو برادر خوبم‌ كه‌ بين‌ اين‌ صحرا
به‌ پاي‌ طفل‌ يتيمم‌ تو خار مي‌بينم‌

فرود آي‌ ز مركب‌ كه‌ در پي‌ حرمت
‌ پس‌ از تو، قهقة‌ يك‌ سوار مي‌بينم‌

به‌ دختري‌ كه‌ بگويد مرا نوازش‌ كن‌
هجوم‌ تهمت‌ و طعنش‌ نثار مي‌بينم‌

مرو كه‌ در بر ما محرمي‌ نمي‌ماند
 سر تو بر سر ني‌ چون‌ شكار مي‌بينم‌

بپوش‌ بر تنت‌ اين‌ كهنه‌ پيرهن‌ كه‌ دگر
 تن‌ شريف‌ تو را بي‌ مزار مي‌بينم‌

بيا كه‌ زير گلويت‌ ببوسم‌ اي‌ دلبر
 كه‌ حنجر تو به‌ خنجر نثار مي‌بينم‌

به‌ زير چكمة‌ نامردمان‌ كوفه‌ و شام‌
 زنان‌ لشكر تو داغدار مي‌بينم‌